Ne kadar yakınlık fazla yakınlık? Bakımda liderlik

Bir yönetici çalışanlarına ne kadar yakın olmalı? Dürüst cevap: Birinin neye ihtiyacı olduğunu gerçekten görecek kadar yakın. Ama iş ile özel hayat arasındaki sınırın bulanıklaşacağı kadar yakın değil. Bakım alanında çalışan veya bakım personeline liderlik eden herkes için bu soyut bir soru değildir. Bir ekibin uzun vadede işleyip işlemeyeceğini ya da ilişkinin bir noktada bozulup bozulmayacağını bu soru belirler.

İyi bir yöneticinin kendine sorduğu soru

Open Care'in genel müdürü Igor, bu soruyu yönetim ekibinde düzenli olarak soruyor: Ne kadar yakınlık yeterli, ne kadar yakınlık fazla? Üstelik yalnızca çalışanların değil, yöneticinin kendi bakış açısından da. Her çalışanın kişisel hikâyesini bilen yöneticiler tanıyor. Çocuklarının adlarını. Köpeği olup olmadığını. Çocuğun hasta olup olmadığını ya da yaşlı annenin şu an desteğe ihtiyacı olup olmadığını. Bazıları bunu doğal buluyor. Bazıları ise sınır ihlali olarak görüyor. Ve her iki tarafın da haklı olduğu bir nokta var. Bu tartışmaya değer. Özellikle ekibin yüksek baskı altında çalıştığı ve kişisel yüklerin hızla mesaiye taştığı yoğun bakımda net bir tutum gerekir. Kural olarak değil, yön gösterici olarak.

"Biz büyük bir aileyiz": Bu cümle neden riskli

Birçok bakım kuruluşu "Hepimiz büyük bir aileyiz." cümlesiyle tanıtım yapıyor. Bunun arkasındaki niyet anlaşılır: aidiyet yaratmak, bağı güçlendirmek, ekibi kaynaştırmak. Ama cümlenin bir sakıncası var. Aileyi seçmezsiniz. Ona karşı bir borcunuz vardır. Kendiniz sınırdayken bile birbiriniz için orada olursunuz. Bir işveren aile duygusunu öne çıkardığında, bundan hızla söylenmemiş bir beklenti doğabilir: Hep hazır ol. Esnek ol. Ekibi kendinin önüne koy. Igor tam da bunu sorunlu olarak tanımlıyor. İşverenler bu sloganı yakınlık yaratmak için kullandığında, çalışan ile işveren arasındaki ilişki hızla toksik hâle gelebilir. Yakınlık kötü olduğu için değil. İş ilişkisinin asıl çerçevesini aştığı ve sınırların bulanıklaştığı için. Bu, zaten ekibe ve bakıma çok duygusal enerjinin aktığı bakım alanında özellikle ağır vurur. Üstüne bir de "aile işletmesine" karşı sürekli yükümlü olduğunu hisseden kişi daha çabuk tükenir.

Open Care'deki tutum somut olarak ne anlama geliyor

Open Care'de tutum net biçimde ifade edilmiştir: Biz bir aile değiliz. Senin ailen evde. Benim ailem evde. İşte birlikte bir şey başarmak için buluşuyoruz. Bu ölçülü görünüyor, ama öyle değil. Çünkü bu cümle koruyor. Çalışanların özel hayatının kendilerine ait olduğunu açıkça gösteriyor. İşin gerektirdiğinden fazlasını vermek zorunda kimsenin olmadığını. Ve Open Care'in işveren olarak çalışanların gerçek ailelerini yaşayabilmeleri için arkalarını kolladığını. Aynı zamanda bu, ilgisizliğin hüküm sürdüğü anlamına gelmiyor. Igor, insanların işte sahip olduğu birkaç ihtiyacı tarif ediyor: görülmek, takdir edilmek, bir katkı sağladığını hissetmek. Bunların hepsi, başkalarının özel hayatına dalmadan mümkün. Birinin çocuklarının adlarını bilmeden de ona işinin önemli olduğunu gösterebilirsiniz. Alpen, Wesel veya Moers gibi lokasyonlarda pratikte bu şu demek: net yapılar, güvenilir iletişim ve birinin evinde ne olduğunu değil, neye ihtiyacı olduğunu soran bir liderlik.

Yakınlık ile mesafe arasındaki sağlıklı sınır nerede?

Ne kadar yakınlığın doğru olduğuna dair evrensel bir cevap yok. Bu kişiye, role ve ekibe bağlı. Ama yardımcı olabilecek birkaç yol gösterici soru var. Yönetici olarak şunu sormaya değer: Biri bana bir şeyi gönüllü olarak mı anlatıyor, yoksa aslında beni ilgilendirmeyen şeyleri ben mi aktif olarak soruyorum? Birisi hakkında bildiklerimi daha iyi liderlik etmek için mi kullanıyorum, yoksa beklentileri haklı çıkarmak için mi? Çalışan olarak soru benzer: Görüldüğümü ve takdir edildiğimi mi hissediyorum, yoksa gözlendiğimi ve değerlendirildiğimi mi? Sınırlarımın saygı gördüğünü hissediyor muyum? Yoğun bakımda iyi liderlik, ve bu Rheinberg'de de Kamp-Lintfort'ta da geçerlidir, insanların elinden gelenin en iyisini yapabileceği bir ortam yaratır. Aileye ait oldukları için değil, birer kişi olarak önemli oldukları için.

Bu, bakım sektörü için genel olarak ne anlama geliyor

Bakım sektörü baskı altında. Uzman personel az, yük yüksek ve iyi personeli elde tutmak temel zorluklardan biri. Bu yüzden ekibi güçlü bir aidiyet duygusuyla tutma isteği anlaşılır. Ama sınır ihlali yapan bir aile anlatısıyla bağlılık uzun vadede işlemez. Gerçek sadakat değil, bağımlılık ve suçluluk duygusu yaratır. Çalışanlar iyi davranılan yerde kalır. Zamanlarına saygı gösterilen yerde. Liderliğin güvenilir olduğu ve verilen sözlerin tutulduğu yerde. Bu yumuşak bir konu değil. Çalışan kazanma ve elde tutmanın somut bir meselesi. Dilerseniz, bakım sektöründeki iş piyasasının genel olarak nasıl baskı altına girdiğine de bakabilirsiniz: Bertelsmann-Studie: Pflege kostet 230.000 Jobs. Open Care'de baskıya verilen cevap aile metaforu değildir. Net bir tutumdur: özel hayata saygı, günlük hayatta takdir ve ekibin arkasını kollayan liderlik.